|
بنای امامزاده یحیی به ۸۰۰ سال پیش و به دوران خوارزمشاهیان باز میگردد. مساحت بنا در سال۱۳۴۲، ۱۵*۴/۵ مترمربع بوده ولی، پس از بازسازیهای متعدد به ۱۵۰۰ متر مربع رسیده است. کاشیکاری گنبد فیروزهای رنگ و مخروطی شکل این بنا در سالهای گذشته بر اثر برف و یخ از بین رفته بود، اما طی سالهای ۱۳۵۰ و ۱۳۵۲ ، بازسازی شد. بانی بنای قدیمی قراب شاره و معمار آن دیو حسن بوده است.
برج خشتی و گنبد آجری آن از ابنیه عصر مغولها است. در زمان قاجاریه، نمای خشتی برج تغییر و ایوان، اتاقها و سایر متعلقات افزوده شد. اکنون نیز با افزودن سایر تزیینات و بناهای دیگر مثل آینهکاری، کاشی و معرق، مسجد و موزه و کتابخانه بقعه به بنایی اصیل و به یاد ماندنی تبدیل گشته است و حرم با آینهکاری زیبا یادآور فضایی آرام به دور از دغدغههای خیابانهای اطراف امامزاده است.
در این امامزاده علاوه بر بقعه امامزاده یحیی، مقبره مرحوم بهاءالملک همدانی و مرقد امامزاده محمد نیز وجود دارد.
بنای فعلی درسال ۱۳۲۰، در همان محلی ساخته شد که بنای قدیمی و خشتی بقعه وجود داشت. آن بنا در ۱۳۱۸ ویران شد. بنای جدید به همان سبک و فرم بنای اصلی جایگزین و ملحقات و تزیینات آن به تدریج در سالهای بعد تکمیلشد.
صندق منبت و عتیقه بقعه چنانکه در کتیبه آن اشاره شده است، به دستور ملک شاه غازی درسال ۸۹۵ ه.ق، به وسیله دو برادر به نامهای استاد حسین و استاد محمد لواسانی ساخته شد. بنای اصلی امامزاده متشکل از برج خشتی هشتضلعی احتمالاً، به قرن هفتم ه.ق، تعلق داشت و دارای گنبد هرمی شکل ۱۲ ضلعی بود.
در کنار این امامزاده، کهنترین چنار زنده قرار دارد. این درخت که در فهرست وزارت فرهنگ و اداره باستانشناسی با شماره سه و در سال ۱۳۳۰ ، به ثبت رسیده است، حدود ۸۰۰ سال دارد و قطرش حدود هفت متر است.
کوی امام زاده یحیی در گوشهای از عودلاجان (از محلات قدیمی و معروف تهران) است که قسمت جنوب شرقی آن در کوچه امام زاده یحیی قرار دارد و به همین خاطر این محله به امامزاده یحیی معروف گردیده است.
نوشته روی صندوق امامزاده، یحیی را فرزند زید فرزند امام حسن مجتبی (ع) معرفی میکند. |
