|
این مکان زیارتی در یکی از کوچههای قدیمی ده ونک به نام کوچه امامزاده قرار دارد.
ساختمان از خشت و گل بوده و بیش از ۷۰۰ سال قدمت دارد. تا زمان قاجار، به دلیل جنگها و حوادث گوناگون طبیعی مخروبه بود و در زمان ناصرالدین شاه مرمت و به مرور به صورت آجری بازسازیشد.
ابوالقاسم علیبنمحمد، ملقب به قاضیالصابر، از نوادگان امام سجاد (ع)، از بزرگترین و برجستهترین عالمان و فقهای دینی زمان خود بود که بیش از ۸۹۷ سال از فوت آن عالم جلیلالقدر میگذرد. او در همان ده ونک متولد شد. بنابه نوشته شیخ عباس قمی و روایات سینه به سینه اهالی ونک، این مکان ابتدا مجلس دروس علمی و دینی بوده و آن حضرت شاگردان بسیاری داشته است. این امامزاده در زمانهای مختلف متولیانی داشته و اولین بار در زمان قاجار، دربار ناصری تولیت امامزاده را به آقا سید یدالله، خلف آقابزرگ رودباری، واگذار کرده است. حاج آقاخیسری هم اکنون، خادم آستان است.
البته بر اثر بیتوجهی اهالی ونک و سازمان اوقاف شمیرانات، این بقعه از اوایل سال۱۳۶۰ تا ۱۳۷۷ ، تقریباً تعطیل و فقط بعد از ظهر روزهای پنجشنبه چند ساعتی باز بوده ولی هم اکنون، این مکان بازگشایی شده است.
از نظر سندیت و اعتبار و اصل و نسب این امامزاده در رده نهم و از نظر تاریخی در میان امامزادههای دیگر در ردة چهاردهم قرار دارد.
بنای امامزاده هشت ضلعی است و از نظر ساختاری شباهت بسیاری به خانه حضرت علی (ع) در کوفه دارد. در حیاط امامزاده هم چند نفر مدفون شدهاند، از جمله عده ای از کسانی که متولی آستان بودهاند. همچنین، در گوشهای از حیاط درخت کهنسالی وجود دارد که مردم با بستن پارچه به شاخههای آن حاجت میگیرند. |
