|
غالبا" ، در طی یشت ها (۱) از کوه هرا ذکری شده است .کوه مذکور نیز هرائیتی گفته شده است. در تزجمه پهلوی هربرز و در فارسی البرز گوئیم.
در زامیاد یشت فقره ۱ آمده است که کوه هرا تمام ممالک شرقی و غربی را احاطه کرده است و آن نخستین و شریف ترین کوه محسوب شده است.
در رشن یشت فقره ۲۵ می خوانیم که ستارگان و ماه و خورشید دور قله آن ،که تئره Taera باشد، دور می زنند.
در مهریشت فقره ۱۳ مذکور است که مهر فرشته فروغ ، نخستین ایزد مینوی است که پیش از برآدن خورشید از کوه هرا به سراسر ممالک آسیایی می تابد. همچنین، در مهریشت فقره ۵۰ آمده است که بارگاه مهر در بالای کوه هرا واقع است در آنجائی که نه شب است و نه ظلمت، نه باد گرم می وزد و نه باد باد سرد، از ناخوشی ها بری و از آلایش و ناپاکی اهریمنی عاری است ، مه و بخار از آنجا متصاعد نشود.
بندهشن مفصل تر از این کوه صحبت داشته ، گوید که در مدت ۱۸ سال کوه ها نمو نمودند ، اما البرز ۸۰۰ سال به درجه کمال درآمد. در مدت ۲۰۰ سال به کره ستارگان رسید، درمدت ۲۰۰ سال به فلک ماه رسید، در ۲۰۰ سال بعد به فلک خورشید رسید و در ۲۰۰ سال دیگر به چرخ فروغ بی پایان (انیران) رسید و ۲۲۴۴ کوه های دیگر روی زمین از البرز منشعب شده است.
با توجه به موارد گفته شده ، کوه هرا را باید یک کوه معنوی و مذهبی تصور نمود.
(۱) یشت ها یکی از پنج قسمت اوستا است که پس از گاتا ها (گاتاها کتاب أسمانی و سرودهای اشوزرتست می باشد) و هفتن یشت ، قدیمی ترین بخش اوستا بوده و به معنای ستایش می باشد. این بخش تمام به زبان شعر است و پر است از استعاره و بزرگنمایی و ستایش های بسیار قلو گونه ، همچنین خصوصیات شعرهای حماسی و عاشقانه هم در أن دیده می شود. |